Het grijze konijntje is een streekgebonden (roero) product en -dus- beschermd. 

Met een groep Nederlanders gaan we op bezoek bij een boerderij die ons door de Slow Foodbeweging ten voorbeeld wordt gesteld, het is een gemengd bedrijf. Mijn eerste reactie is negatief, ik schrik van de fokmethode, zowel die van de konijnen, als die van de kippen en de koeën. De dieren staan aan een ketting en komen nooit buiten.

Al mijn Slow Foodgedachten worden ondermijnd, opgelopen twijfels worden versterkt.

Twee uur blijven we op de boerderij. Langzaam komen we tot de conclusie dat er ook een positieve kant aan het verhaal zit.
Van de drieëntwintig boeren die in deze streek zelf hun product afzetten zijn er nog maar drie over. Zelf kaas maken, zelf konijnen en kippen slachten. Het zelf verkopen van hun producten maakt deze bedrijven bijzonder. De andere boeren produceren alleen nog maar voor derden, zij maken nooit meer een eigen eindproduct. Biologisch en diervriendelijk produceren komen niet ter sprake.

We zijn inmiddels al zo ver afgedreven van hoe het ooit was dat dit bedrijf toch geldt als voorbeeldbedrijf.

Samen met Hanneke Kuppen van geitenhouderij ‘De Oude Streek’ wissel ik van gedachten. We zetten haar bedrijf tegenover dit, het  maakt het geheel moeilijk aanvaardbaar. Zij, die iedere geit bij naam kent en over iedere geit wat kan vertellen, heeft een onwaarschijnlijk mooi product. Ze laat me beseffen dat wij van het Schathoes met onze producenten wel heel erg op de goede weg zijn.
Het Turijnse bedrijf zou bijvoorbeeld nooit op de lijst van producenten komen die wij op onze menukaart noemen.

Dick